Griekenland Digitaal
Grieken(land) Digitaal

   

HOME

 

GRIEKSE KEUKEN

CURSIEFJES

 

digitaal1.gif (4135 bytes)
cursiefjes.gif (2128 bytes)

Het gesprek van de dag

Mijn eiland is een van de mooiste eilanden ter wereld. Groen met grote witte zandstranden en dennenbossen tot aan de zee.
Het dorp waar ik ben opgegroeid is in de laatste vijftien jaar een geliefd vakantieoord van Griekse en buitenlandse toeristen geworden. Het kleine vissersdorp van een paar honderd mensen wordt inde zomer omgetoverd tot een kosmopolitische plaats met zo'n tienduizend gasten. In de winter kun je haast geen krant vinden terwijl in de zomer de New York Times, Le Monde en zelfs de Volkskrant overal verkrijgbaar is.
Van jaar tot jaar moet ik alle veranderingen in korte tijd zien te verwerken. Mijn lievelingsstrandje waar mijn opa in zijn bootje de visnetten voor de nacht klaar maakte en waar ik heb leren zwemmen, is veranderd in een stoffig parkeerterrein. Op mijn opmerking dat ik het jammer vond dat het strandje verdwenen is kreeg ik te horen dat ik wonend in het buitenland makkelijk praten heb. Zij die achter gebleven zijn staan voor de grote klus om voor de voorzieningen te zorgen. Het water was niet voldoende om de grote hotels te voorzien. Het moest van erg ver gehaald worden. De wegen voldeden ook niet. Er moest een nieuwe rondweg komen.
Aan de overkant van mijn huis, waar vroeger alleen fruitbomen en wijngaarden waren, is nu een benzinepomp en iets verderop een autogarage en daar weer schuin tegenover een nieuwe discotheek. Op de rondweg voor mijn huis razen de auto's en de brommers dag en nacht. Mijn dorp is een hel geworden.
Van de gastvrijheid van mijn opa, die de vreemdelingen die in het dorp strandden mee naar huis nam, is niet zoveel overgebleven. De vroegere vissers, boeren, schaapherders en houthakkers zijn horecaondernemers geworden. Hun grootste zorg nu is de riolering. De beerputten raken te snel vol en de tankwagens kunnen de vraag niet aan.
Ik probeer ieder jaar wat vroeg in het seizoen daar te zijn. De stranden zijn dan nog redelijk rustig en de terrasjes liggen er wat leeg bij. Haast op ieder terras is wel een tafel voor de autochtonen vrij gehouden die tegen gereduceerde prijs kunnen bestellen. En hoewel het ieder jaar drukker wordt, bepaalt het pessimisme over het komende seizoen de stemming. "Dit jaar wordt het niets." "Vorig jaar rond deze tijd hadden we wel vijftig procent bezetting." "Dit jaar wijken de meeste toeristen uit naar Turkije." En zo loop ik de eerste weken van mijn vakantie van terras naar terras, zoekend naar de tafels van mijn dorpsgenoten en hopend dat er wel een onderwerp ter sprake komt dat ook mijn belangstelling zou kunnen hebben. En iedere keer schuif ik wat teleurgesteld naar de volgende tafel in de hoop dat het niet zou gaan over het toerisme, de riolering en het lawaai dat de slecht opgevoede jongeren met hun brommers maken.

Lychnari, zomer 1996

 

Vertaalbureau
Vertaalbureau voor Grieks